9. öz heçliyini anlayıb, amma qəbullanmaq üçün başını aldatmağı bacarmayan bazarovun arkadiylə belə bir dialoqunun mövcud olduğu əsər:
- bilirsənmi mən nə düşünürəm?
- bilmirəm, nə düşünürsən ki?
- onu düşünürəm ki, ata-anam dünyada xoş yaşayırlar. atam altmış yaşında əlləşir-vuruşur, "palliativ" dərmanlardan danışır, adamları müalicə edir, kəndlilərə alicənablıq göstərir, bir sözlə, kef çəkir. anam üçün də yaxşı keçir: onun başı cürbəcür xırda-xuruş işlərə və o şeyə - bu şeyə vaysınmağa o qədər qarışır ki, günün haradan gəlib, haradan getdiyindən xəbəri olmur. Mən isə...
- bəs sənə nə olub ki?
- amma mən fikirləşirəm ki, budur, burada, tayanın dibində uzanmışam... mənim tutduğum bu ensizcə yer mənim mövcud olmadığım, mənə heç bir dəxli olmayan, qalan məkan və sahələrə nisbətən o qədər cüzidir ki... və mənim yaşaya bilməyəcəyim müddət mövcud olmadığım və mövcud olmayacağım əbədiyyətə nisbətən o qədər az və əhəmiyyətsizdir ki... lakin bu atomda, bu riyazi nöqtədə qan dövran edir, beyin işləyir, nə isə istəyir... bu nə axmaq işdir? bu nə mənasız şeydir?
- icazə ver, sənə söyləyim ki, sənin dediklərin, ümumiyyətlə, bütün insanlara aiddir...
- sən haqlısan, - deyə Bazarov davam etdi, - mən demək istəyirəm ki, bax, onların, yəni mənim ata-anamın başı qarışıqdır və öz heçlikləri barədə narahat olmurlar, bu, onların könlünü bulandırmır... amma mən... yalnız darıxır və qəzəblənirəm.